پنجاه سالگی برای خیلیها یعنی کمکم فکر کردن به بازنشستگی. برای فرهاد مجیدی اما انگار فقط یک عدد تازه روی شناسنامه است. او این روزها وارد چیزی شده که میشود اسمش را «بیست سالگی دوم» گذاشت. دورهای که دیگر خبری از استارتهای انفجاری و گلهای دقیقه نود نیست اما هنوز هیچکس نمیتواند حدس بزند تصمیم […]
پنجاه سالگی برای خیلیها یعنی کمکم فکر کردن به بازنشستگی. برای فرهاد مجیدی اما انگار فقط یک عدد تازه روی شناسنامه است. او این روزها وارد چیزی شده که میشود اسمش را «بیست سالگی دوم» گذاشت. دورهای که دیگر خبری از استارتهای انفجاری و گلهای دقیقه نود نیست اما هنوز هیچکس نمیتواند حدس بزند تصمیم بعدیاش چه خواهد بود.
مجیدی بعد از قهرمانی بدون شکست با استقلال و ثبت یکی از خاصترین فصلهای تاریخ لیگ برتر ایران، فوتبال کشور را ترک کرد. خیلیها تصور میکردند مقصد بعدیاش یکی از نیمکتهای بزرگ ایران باشد اما او مسیر دیگری را انتخاب کرد و راهی امارات شد.
ابتدا هدایت اتحاد کلبا را بر عهده گرفت و بعد روی نیمکت البطائح نشست. در مجموع نزدیک به صد مسابقه در ادنوک لیگ تجربهای متفاوت برای او رقم زد. نه آنقدر خیرهکننده که هر باشگاهی برای استخدامش صف بکشد و نه آنقدر ناموفق که پرونده حضورش در امارات بسته شود. یک دوره کاری آرام برای مربیای که همیشه به زندگی پرهیاهو عادت داشت.
حالا هم مجیدی همچنان در دبی زندگی میکند. برخلاف سالهای قبل این بار نامش کنار باشگاه خاصی شنیده نمیشود و بازار شایعات هم فعلاً سراغ او نرفته است. اتفاقی که درباره فرهاد کمی غیرعادی به نظر میرسد. معمولاً کافی بود پنجره نقل و انتقالات باز شود تا هر روز یک تیم به او لینک شود اما این تابستان انگار همه ترجیح دادهاند حدس نزنند.
شاید جالبترین بخش ماجرا همین سکوت باشد. فرهاد زمانی با یک استوری یا یک جمله، چند روز فوتبال ایران را مشغول خودش میکرد. حالا مدتهاست نه مصاحبهای انجام داده نه واکنشی نشان داده و نه وارد هیچ بحثی شده است. برای کسی که سالها یکی از خبرسازترین چهرههای فوتبال ایران بود، همین سکوت تبدیل به خبر شده است.
شاید جذابترین ویژگی فرهاد این باشد که برخلاف بسیاری از مربیان ایرانی، هیچ عجلهای برای دیده شدن ندارد. نه هر هفته عکسی از جلسه با مدیران باشگاه منتشر میشود نه هر چند روز یک بار نامش به تیمی لینک میشود و نه بازار شایعات را با استوری و مصاحبه گرم میکند. این روزها بیشتر از آنکه درباره فرهاد خبری منتشر شود، درباره نبودن خبر از او صحبت میشود. شاید همین هم بخشی از شخصیتش باشد. کسی که ترجیح میدهد وقتی تصمیمش را گرفت، یکباره وارد صحنه شود. در فوتبال ایران که گاهی یک مذاکره ساده ده روز تیتر اول رسانهها میشود، این مدل رفتار تقریباً کمیاب است.
فعلاً فرهاد مجیدی در دبی روزهای آرامی را پشت سر میگذارد و خبری از مقصد بعدیاش نیست. شاید این سکوت چند هفته دیگر با امضای یک قرارداد شکسته شود و شاید هم ادامه پیدا کند. تنها چیزی که درباره فرهاد تغییر نکرده این است که حتی وقتی خبری از او نیست، باز هم همه منتظر خبر بعدیاش هستند. پنجاه سالگی برای او بیشتر شبیه آغاز یک فصل تازه است تا پایان یک مسیر.
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
