به گزارش اطلاعات آنلاین ـ «جک تولر»، خلبان هواپیماهای بمب افکن نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم و یک ترومپت نواز حرفه ای بود. مادر جک در سن ۲۸ سالگی، زمانی که او فقط ۶ سال داشت درگذشت. پدرش درست روز بعد از خاکسپاری برای همیشه او و برادر کوچکش را ترک کرد و عمه […]
به گزارش اطلاعات آنلاین ـ «جک تولر»، خلبان هواپیماهای بمب افکن نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم و یک ترومپت نواز حرفه ای بود. مادر جک در سن ۲۸ سالگی، زمانی که او فقط ۶ سال داشت درگذشت. پدرش درست روز بعد از خاکسپاری برای همیشه او و برادر کوچکش را ترک کرد و عمه اش دو پسربچه را تحت سرپرستی خود گرفت. او برای رام کردن پسرک سرکشی که انرژی زیادی داشت، تولر را ترغیب کرد تا یاد بگیرد ترومپت بنوازد. خود جک هم دریافته بود که در یادگیری موسیقی با گوش استعداد داشت.
او با پشتکار و علاقه ای که داشت توانست در مسابقه تک نوازی دبیرستان برنده شود و بعدها نوازنده گروه موسیقی دانشگاه بریگهام یانگ شود. آن چه زندگی او را به عنوان یک هنرمند به جنگ و ارتش متصل کرد نیاز به پول برای پرداختن هزینه های تحصیل در دانشگاه بود. بنابراین، در نیروی هوایی ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد و از آنجا که برای خلبان شدن خیلی جوان بود، ابتدا آموزش دید تا بیسیم چی (اپراتور بیسیم) شود و مدتی بعد دوره های آموزشی هدایت بمب افکن B-۲۵ را گذراند، جنگنده ای که در طول جنگ جهانی دوم بسیاری از نیروهای متفقین از آن استفاده می کردند.
در ژوئن ۱۹۴۳ به او مأموریت داده شد تا برای خدمت در جنگ جهانی دوم به انگلستان برود و خود را برای حمله به فرانسه آماده کند. برای این منظور، پرواز با جنگنده پ-۴۷ تاندربولت ((P-۴۷ Thunderbolt به او واگذار شد. او ترومپتی که در دوران دانشجویی، پس از دزدیده شدن ترومپت اولش خریده بود را در کیفی از جنس کرباس که به چتر نجاتش بسته بود نگه می داشت. ساز او در مدت بیش از ۱۰۰ مأموریت هوایی همراهش بود.
او فکر میکرد اگر روزی هواپیمایش سرنگون شود، موسیقی به او کمک میکند تا از اردوگاه اسرای جنگی جان سالم به در ببرد. در این باره گفته بود: “با خودم گفتم اگر هواپیمایم را زدند و اسیر جنگی شدم، می توانم با نواختن ترومپت در اردوگاه اسرای جنگی یک قالب صابون بیشتر از نگهبان بگیرم.”
اما هرگز انتظار نداشت که ترومپتش جانش را در پشت خطوط نیروهای آمریکایی نجات دهد.
روزی که قرار است عملیات بزرگی انجام شود!
ششم ژوئن ۱۹۴۴ آغازی برای پایان جنگ جهانی دوم بود، روزی که هزارن نفر از نیروهای متفقین در نرماندی پیاده شدند تا عملیات “روز دی” (D-Day) را در روزی مه آلود که قدرت دید آلمان ها بر سطح دریا بسیار کم بود انجام دهند. جک تولر نیز در میان آنها بود. در اصطلاحات نظامی ایالات متحده روز دی به روزی گفته می شود که قرار است عملیات بزرگی انجام شود. نبرد نورماندی معروف ترین روز دی است و روز حمله با نام رمز روز دی نامگذاری شد.
باغهای نرماندی، هزارتویی مرگبار از پرچین ها بودند که تکتیراندازان آلمانی در میان آنها کمین کرده بودند. زندگی برای سربازان نیروی هوایی نهم در آن روز شامل چرخهای از حملات زمینی پرسرعت با هواپیماهای P-۴۷ Thunderbolt و شبهای پرتنش روی زمین و جاخالی دادن از تیراندازان «پشت خط» آلمانی بود. در نبرد نرماندی مواضع آلمانی به شدت بمباران شدند و سرانجام هیتلر شکست خورد.
تهدید هدفگیری صوتی، خطر شلیک تک تیرانداز
دو هفته پس از روز D، نیروهای متفقین متعلق به واحدی که جک تولر نیز در آن بود یک پایگاه در کنار دریا در خاک فرانسه مستقر کردند و به ساختن یک باند هواپیما در ساحل اوماها یا «اوماها بیچ» (Omaha Beach) مشغول شدند. اوماها بیچ نام رمزی بود که نیروهای متفقین فرود آمده در نرماندی، زمانی که فرانسه در اشغال آلمان بود از آن استفاده می کردند. تک تیراندازهای آلمانی چندین کارگر را که برای احداث باند در آنجا کار می کردند کشتند. طبق گفته های تولر باند هواپیما امکاناتی نداشت و آنها باید زیر بال های هواپیماهایشان شب ها را سپری می کردند.
آن شب باران می بارید و آنها در یک باغ سیب سنگر گرفته بودند. منطقه تقریباً پاکسازی شده بود، اما یک تکتیرانداز آلمانی همچنان فعال بود. این یک تکتیرانداز معمولی نبود؛ طبق گزارشها، او از تکنیکهای «هدفگیری صوتی» استفاده میکرد که به او اجازه میداد در تاریکی شب به هر چیزی که میشنید، با دقت شلیک کند. تولر برای این که از استرس خود کم کند، دستش را به سمت ترومپتش برد تا کمی بنوازد. فرمانده به او گفت که این کار را نکند، چون تک تیرانداز آلمانی متوجه حضور آنها می شد. با وجود هشدار مستقیم فرمانده به تولر مبنی بر اینکه نواختن ساز به «مراسم تشییع جنازهاش» خواهد انجامید، او تحت تأثیر استرس ناشی از نبرد مداوم قرار داشت و در یک لحظه ناخودآگاه دستش را به سوی ترومپت خود دراز کرد.
آهنگی برای دشمن
او نه یک مارش آمریکایی نواخت و نه قطعه ای از موسیقی جاز. در عوض، آهنگی را انتخاب کرد که میدانست هر سرباز آلمانیی آن را میشناسد: لیلی مارلین. این آهنگ در اصل یک ترانه عاشقانه آلمانی از دوره جنگ جهانی اول بود و مضامینی چون عشق، اشتیاق و تنهایی را در خود داشت. همچنان که ملودی تولر در آن شب بارانی درخاک فرانسه در فضا می پیچید، باغ در سکوت فرو رفت. تولر آهنگ را تمام کرد، ترومپتش را کنار گذاشت و منتظر ماند. تک تیرانداز هرگز شلیک نکرد.
صبح روز بعد
صبح روز بعد که آلمانی ها دیگر شکست خورده بودند، هنگامی که گروهی از اسرای آلمانی را به سمت یک وسیله نقلیه برای انتقال به انگلستان می بردند، یک سرباز ۱۹ ساله آلمانی ایستاد و از آمریکایی هایی پرسید چه کسی شب قبل ترومپت نواخته بود. یک افسر پلیس نظامی به تولر اطلاع داد که یکی از اسرا می خواهد بداند چه کسی شب قبل ترامپت نواخت بود. تولر این گونه تعریف می کند: “سریع ترومپتم را برداشتم، سوار جیپ شدم و با آن افسر پلیس به محل نگهداری اسرا رفتم. وقتی سرباز آلمانی من را دید، ناگهان اشک از چشمانش سرازیر شد.” جوان آلمانی در حالی که گریه می کرد با انگلیسی دست و پاشکسته اش احساسش را هنگام شنیدن نوای ترومپت شرح داد و اعتراف کرد که ترولر را در تیررس خود داشت، انگشتش را روی ماشه گذاشت، اما نتوانست خودش را راضی کند که ماشه را بکشد. تولر از او این گونه نقل قول کرده است: “او گفت نتوانستم شلیک کنم. به یاد نامزد و مادرم افتادم. سپس دستش را دراز کرد و من با او دست دادم. این همان قدرت موسیقی است.”
زندگی که با موسیقی تعریف میشود
جک تولر از جنگ جان سالم به در برد. او دوران حرفهای طولانی خود را در نیروی هوایی تازه تأسیس ایالات متحده گذراند و قبل از بازنشستگی به عنوان سرهنگ، در کره و ویتنام خدمت کرد. او همراه همسر و شش فرزندش در ایالت یوتا زندگی کرد و حتی در دهه های هشتاد و نود زندگی خود از نواختن ترومپت با لبان قدرتمندش و به پرواز درآوردن احساسات خانواده و اطرافیانش دست نکشید.
جک تولر سرانجام در سال ۲۰۱۶ در سن ۹۵ سالگی دریوتا درگذشت، اما هرگز از گفتن داستان شبی که در آن قدرت موسیقی او از تفنگ یک تکتیرانداز بیشتر بود دست نکشید. او همواره داستان هیجان انگیز نیروی نجات بخش نوای ترومپت خود را برای همه تعریف می کرد. آهنگ لیلی مارتین هنوز که هنوزه با ساز ترومپت در بسیاری از نقاط دنیا اجرا می شود.
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
