به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آرتنیوز پیپر، الکس هاید مدتی کوتاه پس از شروع نوشتن رمان جدید، جذاب و واقعگرایانه خود به نام «نمایشگاه»(Exhibition) به اتاق چاپ و طراحی در موزه تیت بریتانیا در لندن رفت تا برخی از مونوپرینتهای (تکچاپها) اولیه تریسی امین را از نزدیک ببیند. او میگوید: «من کاملا آگاهانه […]
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آرتنیوز پیپر، الکس هاید مدتی کوتاه پس از شروع نوشتن رمان جدید، جذاب و واقعگرایانه خود به نام «نمایشگاه»(Exhibition) به اتاق چاپ و طراحی در موزه تیت بریتانیا در لندن رفت تا برخی از مونوپرینتهای (تکچاپها) اولیه تریسی امین را از نزدیک ببیند. او میگوید: «من کاملا آگاهانه از آثار او به عنوان منبع الهام استفاده کردم و بخش زیادی از کتاب را روبهروی این آثار نوشتم. آنها را پیدا میکردم، مینشستم و تا جایی که میشد بدون لمس کردن، کارها را با تمام وجود حس میکردم، نگاه میکردم و پیش میرفتم. سپس اتفاقی بسیار تدریجی و برای من بسیار تاثیرگذار رخ داد؛ فرآیند نوشتن کتاب و دلبستگی من به شخصیتها، با واکنشی که به آن آثار هنری داشتم کاملا گره خورد.»
«نمایشگاه» یکی از چندین رمان جدید با درونمایه هنری است که تابستان امسال روی پیشخان کتابفروشیها میرود. در حالی که داستان گیرا و پرکشش هاید درباره فقدان و مالکیت، در روزهای پر تبوتاپ گروه «هنرمندان جوان بریتانیایی» (YBAs) در لندن دهه ۱۹۹۰ میگذرد، کتاب «فلورنسی» (Florenzer) نوشته فیل ملانسی، زندگی لئوناردو داوینچی جوان و جاهطلب را دنبال میکند که در اواخر قرن پانزدهم در فلورانس، در تلاش است مسیر و هویت آینده خود را پیدا کند. کتاب «دزد پاریس» (The Paris Thief) نوشته لیزا روشون، داستان زنی را در پایتخت فرانسه روایت میکند که در دوران اشغال نازیها مأمور حفاظت از تابلوی مونا لیزا شده است. رمان «کنترابوستو» (Contrapposto) نوشته دیو اگرز، زندگی دو دوست هنرمند را از دوران نوجوانی تا پیری به تصویر میکشد و رمان اول و عمیق ربکا بیرل با نام «ونوس، در حال محو شدن» (Venus, Vanishing)، درباره یک زن نقاش جوان یهودی در برلین دهه ۱۹۳۰ است.
حضور هنر در ادبیات داستانی اصلا موضوع جدیدی نیست. در قرن نوزدهم، هنر تخیل رماننویسان فرانسوی مانند اونوره دو بالزاک، امیل زولا و مارسل پروست را برانگیخت. گاهی رمانهای کاملی تنها از دل یک اثر هنری واحد متولد شدهاند؛ از «دختری با گوشواره مروارید» اثر تریسی شوالیه (۱۹۹۹) گرفته تا «سهره» اثر دونا تارت (۲۰۱۳). برخی دیگر از کتابها نیز دورههایی از تاریخ هنر را کاوش کردهاند، مانند رمان «نام من سرخ» اثر اورهان پاموک (۱۹۹۸). در سالهای اخیر، نویسندگانی مانند علی اسمیت از هنر هم به عنوان نقطه شروع و هم به عنوان یک ابزار ساختاری بهره گرفتهاند. در کنار «نمایشگاه» اثر هاید و «ونوس، در حال محو شدن» اثر بیرل، رمانهای دیگری که از هنر الهام گرفتهاند شامل «کنترابوستو» اثر دیو اگرز، «دزد پاریس» اثر لیزا روشون و «فلورنسی» اثر فیل ملانسی هستند.
یکی از نخستین تجربههای بیرل در تفکر درباره هنر، خواندن کتاب «به سوی فانوس دریایی» اثر ویرجینیا وولف (۱۹۲۷) بود. او میگوید شخصیت لیلی بریسکو همیشه در ذهنش حضور داشته و آن را «تصویری شگفتانگیز از جاهطلبی سرکوبشده زنان» میداند. او همچنین تحت تاثیر دیگر هنرمندان زن خیالی قرار گرفته که در نوشتههای نویسندگانی چون الیزابت جین هاوارد و آیریس مرداک ظاهر شدهاند. بیرل در «ونوس، در حال محو شدن» میخواست «صدا، شخصیت و رنگ» بیشتری به تصویر هنرمند زن ببخشد؛ شخصیتی که در این کتاب در قالب هانا، یک خیاط فراری که در حال ساختن یک زندگی جدید در شهر است، نمایان میشود.
نسل گمشده
بیرل که مورخ هنر و نمایشگاهگردان (کیوریتور) است، پیش از اینکه به داستاننویسی روی آورد، مدتی طولانی با این چالش دستوپنجه نرم میکرد که با حجم زیادی از پژوهشهای دانشگاهی خود چه کند. او به طور خاص روی نسل گمشدهای از زنان هنرمند یهودی کار میکرد که در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ فعال بودند و تلاش داشت درباره زندگی و هنر آنها بنویسد؛ کاری بسیار دشوار، چرا که بیشتر نقاشیهای آنها نابود شده و جزئیات زندگیشان ناچیز است. بیرل به هنرمندانی مانند شارلوت سالومون فکر میکرد، کسی که مجموعه فوقالعادهای از نقاشیهای گواش چندلایه خلق کرد، پیش از آنکه در سن ۲۶ سالگی در آشویتس کشته شود. او همچنین به لوته لیزرشتاین فکر میکرد که پرترههایی از شریک زندگی خود میکشید و بیرل آنها را «مدرن، جذاب و متفاوت» توصیف میکند.
بیرل میگوید: «در یک نقطه متوجه شدم که محدودیتهای آثار غیرداستانی دیگر حق مطلب را درباره این محتوا ادا نمیکند و همان زمان بود که تصمیم گرفتم این شخصیت تلفیقی و داستانی یعنی هانا را خلق کنم.» او کتاب غیرداستانی قبلی خود با نام «این سرزمین تاریک: زنان هنرمند، طبیعت بیجان و صمیمیت در اوایل قرن بیستم» را به عنوان «کتابی غیرداستانی که روح داستاننویسی در آن پرسه میزند» توصیف میکند و یادآور میشود بخشهایی که از نوشتن آنها بیشترین لذت را برده، همانهایی بوده که بیشتر به تخیل تکیه داشتهاند. «این موضوع باعث شد فکر کنم آیا ناخودآگاه این تمایل عمیقتر را برای نوشتن داستان داشتهام یا نه.»
حافظه تصویری
در حالی که بیرل هنگام شکل دادن به شخصیت اصلی خود به زندگی هنرمندان واقعی تکیه کرد، هاید به هیچ وجه سراغ زندگینامه هنرمندانی که کارشان الهامبخش «نمایشگاه» بود، نرفت. او میگوید: «نمیخواستم با این فکر که باید ایده زندگی هیچکدام از آنها را بازسازی کنم، فضا را مخدوش کنم؛ اما آنچه را که در اتمسفر پیرامون آنها وجود داشت گرفتم. چیزهایی مثل زندگی در دوران “بریتانیای باحال» (Cool Britannia) و انفجار اواخر دهه ۹۰ که باعث شد یک روح زمانه واقعی در فرهنگ برای گفتگو داشته باشیم.»
این رمان روابط بین یک عکاس متواضع به نام ربل استون و یک نقاش فیگوراتیو را روایت میکند که ربل از او اتاقی در یک خانه قدیمی در بریکستون، جنوب لندن اجاره کرده است. ربل شیفته خودپرترههای این هنرمند میشود – تصاویری خام و بدون فیلتر از آناتومی زنان – و شروع به عکاسی از او و آثارش میکند. هاید میگوید: «من به مرز میان هنر فیگوراتیو و عکاسی فکر میکردم و میخواستم این ایده عکاسی به عنوان شکلی از ثبت و اسارت را به چالش بکشم.»
در کنار آثار امین، هاید به عکاسی سارا لوکاس و همچنین هنرمندانی فراتر از گروه YBAs مانند جورج شاو، سیندی شرمن، نان گولدین و سالی مان نگاه کرد. او سوزان سونتاگ را خواند تا با بخش فنی کار آشنا شود و به رابطه بین دایان آربوس و دخترش دون آربوس، متولی آثار مادرش، فکر کرد. هاید میگوید به ارزش تجاری آثار هنری علاقهمند است و اینکه چگونه این ارزش میتواند «از ارزش خلاقانه و احساسی فرآیند تولید آن بسیار دور باشد.»
هر دو کتاب «نمایشگاه» اثر هاید و «ونوس، در حال محو شدن» اثر بیرل — رمانی که به همان اندازه که «نمایشگاه» موجز و کمگوست، پر از جزئیات غنی است — سوالاتی را درباره الهامبخش و سوژه، و مرز بسیار باریک بین همکاری و مالکیت مطرح میکنند. آیا هاید نیز از سایر رمانهای با درونمایه هنری الهام میگیرد؟ او به سرعت پاسخ میدهد: «نه. تمام الهام من بصری بود.»
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
