شایانیوز– هوا در آن سوی آب ها، پشت دیوار های خانه ای در غربت، کمی سنگین بود. حبیب روی صندلی چوبی اش نشسته بود؛ گیتار را در آغوش کشیده بود و خیره به پنجره ای بود که باران آرام به شیشه اش میکوبید. دلش برای خاک وطن پر میزد. در همان روز ها، کاغذی به […]
شایانیوز– هوا در آن سوی آب ها، پشت دیوار های خانه ای در غربت، کمی سنگین بود. حبیب روی صندلی چوبی اش نشسته بود؛ گیتار را در آغوش کشیده بود و خیره به پنجره ای بود که باران آرام به شیشه اش میکوبید. دلش برای خاک وطن پر میزد.
در همان روز ها، کاغذی به دستش رسیده بود که بیتی از یک شاعر آشنا رویش خودنمایی میکرد: محمدعلی بهمنی.
حبیب نگاهی به کلمات انداخت. شعر، روایتگر روزگاری بود که آدمهایش نقاب به چهره داشتند، روزگاری که هیاهوی نااهلان همهجا را پر کرده بود و صدای خلوص، گم بود.
گیتار را لمس کرد. سیمها به صدا درآمدند؛ صدایی بغضآلود، محکم و پر از درد تنهایی. فرکانس آکوردها کمکم شکل گرفت و ترانه متولد شد:
در این زمانهی بیهایوهوی لالپرست
خوشا به حال کلاغان قیلوقالپرست
آهنگ اوج میگرفت و حبیب در دلِ آویزهی این نواها، داستانِ خودش را میخواند. داستانِ انسانهایی که ریشهشان در خاکِ اصالت بود، اما طوفانِ زمانه، «هرزهعلفهای باغِ کالپرست» را بالا آورده بود:
چقدر غریبه و نچیده است، سیبِ بهشت
به پای هرزهعلفهای باغِ کالپرست
حبیب با چشمهای خیس، انگشتانش را روی سیمهای گیتار محکمتر فشرد و بیت آخر را با تمام وجود خواند؛ بیتی که خط بطلانی بود بر تمام کینهها و تنگچشمیها:
هنوزم زندهام و زنده بودنم خاریست
به تنگچشمیِ نامردمِ زوالپرست!
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
