به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سیانان، اما رئیس جمهوری آمریکا تاکنون از یک اشتباه بزرگ بالقوه اجتناب کرده است: تشدید گسترده درگیری فراتر از ظرفیت کنترل آن. تاریخ نشان میدهد روسای جمهوری که جنگها را برای یافتن راه خروج یا برای محافظت از اعتبار خود یا اعتبار آمریکا تشدید میکنند، در یک سراشیبی […]
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سیانان، اما رئیس جمهوری آمریکا تاکنون از یک اشتباه بزرگ بالقوه اجتناب کرده است: تشدید گسترده درگیری فراتر از ظرفیت کنترل آن. تاریخ نشان میدهد روسای جمهوری که جنگها را برای یافتن راه خروج یا برای محافظت از اعتبار خود یا اعتبار آمریکا تشدید میکنند، در یک سراشیبی لغزنده قرار میگیرند. در ویتنام، عراق و افغانستان، آنها اغلب این کار را با اکراه انجام دادند، در جنگهایی که دیگر نمیتوانستند پیروز شوند.
این اولین بار نیست که ترامپ خود را در یک سه راهی در جنگی میبیند که اکنون به دلیل امتناع ایران از تسلیم شدن یا مذاکره جدی، به پیش میرود.
– اگر دیپلماسی همچنان شکست بخورد، آیا او حاضر است کارزار تاکنون بینتیجه حملات هوایی، آتشبسهای شکننده و محاصره دریایی ایالات متحده و ایران را که همچنان ادامه دارد اما به جنگ پایان نمیدهد، به طور مداوم تمدید کند؟
– یا او با برداشتن محدودیتهای خود و فراتر رفتن از اهداف عمدتاً نظامی برای از بین بردن داراییهای غیرنظامی و زیرساختی ایران، تهاجم ایالات متحده را تشدید میکند – عبور از مرز و استفاده از نیروهای زمینی در عملیات محدود؟
– گزینه سوم بسیار دردناک خواهد بود: پذیرش اینکه او و ایالات متحده با کاهش تلفات و کنار کشیدن از درگیری در حالی که اهداف اصلیاش حل نشده، به بهترین نحو به نتیجه میرسند.
هر سوال پاسخهای سیاسی و راهبردی ناخوشایندی را ارائه میکند که توضیح میدهد چرا او هنوز در جنگی گیر کرده است که نمیتواند از پسِ پیروزی و شکست در آن برآید. طبق گزارش اختصاصی سیانان، این نشاندهنده وضعیت بغرنج ایالات متحده است که پنتاگون از گروهی از تحلیلگران نظامی درخواست ایدههای جدید در مورد چگونگی مجازات ایران کرده است.
ناامیدی ترامپ روز دوشنبه پس از آنکه ایران آخرین قمار او را رد کرد، از حساب کاربریاش در شبکه اجتماعی تروث سوشال آشکار شد. او در آخر هفته، پس از آنکه برای هزارمین بار گفت که توافق میتواند قریبالوقوع باشد، حملات ویرانگر موعود را به حالت تعلیق درآورده بود.
ترامپ با طعنه و کنایه، با تکرار شکایات جمهوری اسلامی در مورد دیپلماسی قهری خود، اعلام کرد: «رهبری ایران به طرز باورنکردنی دورو است!» تا بعد از ظهر، ترامپ دوباره به تهدیدها روی آورد. او در دفتر بیضی کاخ سفید گفت: «این آخرین فرصت برای آنهاست تا یک سند خوب را امضا کنند.»
اما هشدار ترامپ مبنی بر اینکه ایران با «قطع سر» مواجه خواهد شد، یک سوال دیگر مطرح میکرد. اگر دوباره او را نادیده بگیرد، چه خواهد کرد؟ هر گونه تشدید شدید تنش از سوی ترامپ یک قمار خواهد بود، زیرا هیچ نشانهای وجود ندارد که بتوان تهران را بمباران کرد و به مذاکرات بازگشت.
ایران احتمالاً با آتش زدن اهداف مشابه در خاک متحدان خلیج فارس ایالات متحده و افزایش هزینه اقتصادی جنگ، به حملات به پلها، نیروگاهها و سایر زیرساختهای خود پاسخ خواهد داد. به نظر میرسید رهبران منطقهای همین سناریو را در آخر هفته با ترامپ مطرح کردهاند. ترامپ گفت: «ما آماده رفتن بودیم که آنها تماس گرفتند. علاوه بر این، عربستان سعودی تماس گرفت. امارات متحده عربی تماس گرفت. قطر تماس گرفت.»
در تئوری، ترامپ میتواند از نیروی دریایی ایالات متحده برای باز کردن اجباری تنگه هرمز استفاده کند. اما این کار کشتیهای آمریکایی را در معرض موشکها و پهپادها قرار میدهد. عملیات زمینی علیه قطب صادرات نفت جزیره خارک یا عقب راندن نیروهای ایرانی از تنگه میتواند خونین باشد.
۶۰ سال گذشته نشان میدهد که چگونه وقتی یک جنگ هوایی به جنگ زمینی تبدیل میشود، خطرات به صورت تصاعدی افزایش مییابد. این درگیری برای آمریکاییها در داخل کشور متفاوت به نظر میرسد. هزینههای سیاسی با افزایش تلفات افزایش مییابد، که ترامپ نمیتواند چند هفته قبل از انتخابات میاندورهای از عهده آن برآید. وقتی سربازان در جستجوی یک راهبرد خروج جان خود را از دست میدهند، فداکاریهای آنها میتواند به شکلی متناقض جنگ را طولانیتر کند، زیرا به نظر نمیرسد این فداکاریها بیهوده بوده باشد.
بسیاری از روسای جمهور قبلی به نقاط عطفی مانند ترامپ رسیدهاند. در حالی که درگیریهای ویتنام، عراق، افغانستان و ایران در زمان ترامپ به طرق مختلفی آغاز شدند، همه آنها به معادله “وضعیت بد، تشدید یا ترک” تقلیل یافتند و هیچ رئیس جمهوری نمیخواهد به خاطر شکست در جنگ به یاد آورده شود.
ترامپ با محکوم کردن جنگی که اکنون ممکن است با آن روبرو شود، به قدرت رسید. باتلاقهای مدرن آمریکا، انتقادهای تند ترامپ را شکل دادند که به او کمک کرد سال ۲۰۱۶ به کاخ سفید راه یابد. چهار روز قبل از انتخاب شدن به ریاست جمهوری، او به «جنگهایی که هرگز پایان نمییابند، جنگهایی که هرگز در آنها پیروز نمیشویم» حمله کرد.
اما در طول دوره اول ریاست جمهوری، ترامپ دستور افزایش نیروهای خود در افغانستان را در تلاشی برای پایان دادن به جنگ صادر کرد. او گفت: «غریزه اولیه من خروج بود – و از نظر تاریخی من دوست دارم از غرایزم پیروی کنم.» کمتر از سه سال بعد، او جیمز متیس، اولین وزیر دفاع خود، را به خاطر این تصمیم سرزنش کرد و گفت: «من برای مدت کوتاهی به او افراد بیشتری دادم و نتیجهای نداشت.»
اکنون، ترامپ با یکی دیگر از محاسبات تنهایی که در سخنرانی ملی خود در مورد افغانستان در سال ۲۰۱۷ خلاصه کرده بود، روبرو است: «در تمام عمرم شنیدهام که تصمیمها وقتی پشت میز در دفتر بیضی مینشینید بسیار متفاوت است.»
جنگ ایران جنگ جورج بوش نیست. جنگ ترامپ است و این جنگ میراث او و سرنوشت بسیاری از زندگیها را فراتر از کاخ سفید تعیین خواهد کرد.
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
