به گزارش “ورزش سه”، ترکیب لیونل مسی و دونالد ترامپ فراتر از وحشیانهترین رویاهای آرژانتینیها بود، که این خود گویای مطالب زیادی است. حضور شماره ۱۰ در کاخ سفید، اشتیاق کسانی را که شیفته نسخه «ترامپیستِ» قهرمان جهان هستند برانگیخت و همزمان باعث ناامیدی و طرد کسانی شد که نمیتوانستند آنچه را میبینند باور کنند. […]
به گزارش “ورزش سه”، ترکیب لیونل مسی و دونالد ترامپ فراتر از وحشیانهترین رویاهای آرژانتینیها بود، که این خود گویای مطالب زیادی است. حضور شماره ۱۰ در کاخ سفید، اشتیاق کسانی را که شیفته نسخه «ترامپیستِ» قهرمان جهان هستند برانگیخت و همزمان باعث ناامیدی و طرد کسانی شد که نمیتوانستند آنچه را میبینند باور کنند.
و در این میان، دو نام و دو داستان وجود دارد: دیگو مارادونا و جو بایدن.
یک روزنامهنگار وحشتزده در یک شبکه خبری گفت: «دیگو، ما به تو نیاز داریم.» او دلتنگ اسطورهای بود که در سال ۲۰۲۰ درگذشت؛ مردی که عادت داشت در کنار ضعفا بایستد و قدرت را به چالش بکشد، بهویژه ایالات متحده را، هرچند که دو دیکتاتور مانند فیدل کاسترو و هوگو چاوز را نیز ستایش میکرد. مارادونا و مسی، هر دو به همان اندازه چپپا و به همان اندازه متفاوت.
و بایدن چه فکر کرده است؟ رئیسجمهور سابق آمریکا امروز با سرطان مبارزه میکند و توسط جانشین خود مورد تحقیر و تمسخر قرار میگیرد، اما این رهبر کهنهکار دموکرات بهخوبی میتواند فکر کند که مسی ۱۴ ماه دیر به کاخ سفید رسیده است.
در ژانویه ۲۰۲۵، بایدن منتظر مسی بود تا «مدال ریاستجمهوری آزادی» را به او تقدیم کند؛ یک افتخار عالی غیرنظامی که رئیسجمهور در مراحل پایانی دوره خود او را شایسته آن دانسته بود. در کنار مسی، افرادی چون هیلاری کلینتون، جورج سوروس، اروین «مژیک» جانسون، رالف لورن، آنا وینتور، بونو، دنزل واشینگتن و مایکل جی. فاکس نیز مورد تقدیر قرار گرفتند.
اما مسی نرفت. و نه تنها نرفت، بلکه حتی نمایندهای هم برای دریافت نشانی که در گذشته به افرادی چون مارتین لوتر کینگ، مادر ترزا، آلبرت سابین و محمدعلی کلی رسیده بود، تعیین نکرد. همان مدالی که یک هفته بعد، پاپ فرانسیس با درجه «ممتاز»، سه ماه پیش از مرگش دریافت کرد.
برای اطرافیان کوبایی و افراطیِ جمهوریخواه در باشگاه اینتر میامی، دیدن مسی در کنار بایدن غیرقابل تصور بود؛ دریافت جایزه از یک دموکرات، ایده بسیار بدی به نظر میرسید. و اینگونه شد که مسی برای تعطیلات در روزاریو ماند و به کلِ جایگاه ریاستجمهوری ایالات متحده بیاعتنایی کرد. کار به جایی رسید که نام مسی در آن مراسم شنیده نشد. کاخ سفید که از این بیاعتنایی رنجیده بود، نام مسی را خط زد و صرفاً مدال را با پست برای او فرستاد.
۱۴ ماه گذشت و مسی سرانجام از کاخ سفید بازدید کرد تا قهرمان رویدادی در کنار ترامپ باشد؛ در مراسم استقبال رئیسجمهور آمریکا از اینتر میامی به عنوان قهرمان MLS. نه به بایدن و بله به ترامپ.
آیا در ذهن مسی و بقیه همتیمیهایش شک یا دستکم تأملی درباره ظاهر شدن در کنار رئیسی که به تازگی جنگی را آغاز کرده که بخش بزرگی از رهبران جهان آن را غیرقانونی میدانند، وجود داشته است؟ احتمالاً نه، یا دستکم این یک دوراهی عمیق نبوده است. در فوتبالیستهای امروزی، به طور کلی، آگاهی و جسارت سیاسی چندانی یافت نمیشود. آن زمانِ «دموکراسی کورینتیانس» به رهبری سوکراتسِ برزیلی در اوج دیکتاتوری نظامی کشورش، بسیار بسیار دور به نظر میرسد.
فرسنگها فاصله با رفتارهای مارادونا
این دوران، زمانه مارادونا هم نیست. فراتر از تناقضهای آشکاری که شماره ۱۰ در دفاع از دیکتاتوریها داشت، او معمولاً در گوشه ضعیفان، در کنار ضعفا و در مقابل قدرتمندان میایستاد: او میخواست طلای واتیکان را بفروشد و جورج بوش (پسر) را به تندی تحقیر میکرد.
تصاویر مسی در کنار ترامپ، موجی از ویدیوهای مارادونا را در شبکههای اجتماعی به راه انداخت که در حال انتقاد از ایالات متحده و بیان دیدگاه خاص خود از روابط بینالملل بود: «فکر میکنی چرا در عراق جنگ راه انداختند؟ برای نفت. فکر میکنی چرا به یوگسلاوی نمیروند؟ چون آنجا فقط سنگ پیدا میکنند.»
هیچکس انتظار چنین تاملاتی را از مسی ندارد؛ کسی که اخیراً اعتراف کرده که درس نخواندن برای یادگیری زبان انگلیسی یک اشتباه بوده است و شاید به همین دلیل در کاخ سفید برای سخنرانیای که در آن رئیسجمهور از بمباران و جنگ، از ونزوئلا، از ایران و هزار چیز دیگر صحبت میکرد، لبخند میزد و دست میزد.
گونسالو پاز، محقق آرژانتینی روابط بینالملل و علوم سیاسی در دانشگاه جورجتاون، یکی از معتبرترین دانشگاههای جهان، است. در روزهای پایانی فوریه ۲۰۲۴، دولت بایدن او را به کاخ سفید فراخواند تا دیدگاهش را درباره روابط دوجانبه با آرژانتین بشنود.
پاز صحبتهای زیادی کرد و دو پیشنهاد داد: اینکه یک فضانورد آرژانتینی به یکی از ماموریتهای ناسا ملحق شود و اینکه مسی «مدال آزادی» را دریافت کند. هر دو اتفاق افتاد، هرچند یکی بسیار بهتر از دیگری پیش رفت.
پاز به «ال موندو» گفت: «پیشنهاد دادم مدال آزادی را به لیونل مسی بدهند. به دلایل متعدد؛ چون مسی یکی از بزرگترین ورزشکاران تاریخ جهان است و چون در ایالات متحده زندگی میکند. آنچه او انجام میدهد تأثیرات چندگانهای در حوزههای مختلف دارد. و انجام این کار در سال قبل از جام جهانی و در سال کوپا آمریکا که هر دو تورنمنت در ایالات متحده برگزار میشدند، موضوعی مرتبط و با اهمیت بود.»
کاخ سفید به حرف پاز گوش داد، اما مسی کاخ سفید را نادیده گرفت. تا همین پنجشنبه، که همراه با ترامپ و خورخه ماس (مالک اینتر میامی و چهره شناخته شده تبعیدیهای کوبایی) وارد «اتاق شرقی» مقر دولت آمریکا شد.
ماس با لبخند، این موفقیت دوگانه را جشن میگرفت: باشگاهش و کسی که شاید بهترین بازیکن تاریخ باشد، سرانجام همانجایی بودند که او آرزو داشت. در زمان و مکان درست: نزدیک به ترامپ و بسیار دور از بایدن.
این خبر از سایت منبع نقل شده و پایگاه خبری زیرنویس در قبال محتوای آن مسئولیتی ندارد. در صورت نیاز، در نظرات همین خبر گزارش دهید تا بررسی گردد.
28 اردیبهشت 1405وقتی الگوریتمها فرمان آتش میدهند؛ ژنرالهای جدید حتی قلب هم ندارند
27 بهمن 1404پایان مدارا با «دیکتاتوری دیجیتال»وقتی اینستاگرام و تلگرام اتاق جنگ میشوند/ضرورت مسدودسازی هدفمند شبکه های اجتماعی متخاصم
 |
 |
 |
 |
